Zoals gewoonlijk vullen de vakantiedagen zich als niks op. De Grote Gapende Lege Twee Maanden Durende vakantie is al 10 dagen ver en we zijn weer amper thuis geweest. Functioneel was ze ook al, de vakantie. Op de eerste dag van het officieel begin van de solden ben ik er eens goed ingevlogen. Oma was hier blijven slapen omdat ik de vorige avond nog eens – na 2 jaar, ik voel me daar dus niet zo schuldig over – de bloemetjes had buiten gezet en met mijn collega’s het einde van het schooljaar al fuivend had ingezet. Een schooljaar dat ik niet gepresteerd heb weliswaar. Hier en daar lokte het wat (al dan niet gemeende) grappende reacties op in de aard van : ‘Zeg, deserteur, mag jij hier wel zijn?’en ‘Gij ziet er precies ni zo moe uit dan wij’ of nog ‘Amai, nog veel energie, duidelijk niet te hard gewerkt dit jaar’. Dat het – wat betreft die energie – gewoon een kanalisering was van het feit dat het 2 jaar geleden was dat ik nog de tijd of de (fysieke) mogelijkheid had gehad om eens uit de bol te gaan en dat dat ook enkel mogelijk was omdat ik inderdaad een middagslaapje had kunnen doen – scheen niet voor iedereen vanzelfsprekend en dat ik afgelopen jaar niet zou gewerkt hebben klopte enkel voor het professionele stuk. Ik daag de citeerder uit om een weekje in mijn plaats te draaien. Ik overschat mijn taak niet, maar ik ben het ook wel gewoon (geraakt). Op te maken uit de reacties van mensen die al eens een dagje meedraaien in ons gezin, merk ik toch dat het enigszins vermoeiend is . Meestal zijn ze blij weer naar huis te kunnen en eens goed te kunnen slapen. Ja, fijn hoor ;) Mij rest dan nog een onderbroken nacht met enkele voedingen. Dag in, dag uit. Ondertussen al ruim 4 jaar. Maar OK, ik heb niet gewerkt dit schooljaar, op papier klopt dat wel…
Zonder evenwel de opmerkingen aan mijn hart te laten komen, heb ik tussen twee voedingen door, mezelf helemaal in de (dans)strijd gegooid en heb ik geshaked alsof het jaren geleden was dat ik nog gedanst had (LOL ;)) en was ik net terug thuis voor de nachtvoeding van Mirthe waarbij de muziek nog door mijn hoofd dreunde. Fysiek ben ik na een fuif altijd wel heel moe, maar mijn hoofd zit meestal nog te vol met indrukken om onmiddellijk te kunnen slapen. Gelukkig lukte het na enige tijd toch en kon ik – dankzij oma – bovendien ook nog een beetje uitslapen en nadien een flink ‘soldeke’ doen. Heerlijk was het toch wel een beetje om zo alleen wat winkels in en uit te lopen en te passen waar ik zin in had. Volgeladen (en weer netjes op tijd voor de Mirthe-voeding – ik weet niet hoe die timing steeds zo perfect kan zijn eigenlijk… ik verdenk Mirthe ervan dat ze me hoort (of ruikt) als ik weer in huis ben) met zakken kwam ik thuis. Een goeie 150 euro lichter, maar wel een halve kleerkast rijker. Al bij al toch flink wat koopjes kunnen doen EN stuk voor stuk ‘vrouwelijke’ dingen. Geen broeken en shortjes deze keer, maar rokjes en kleedjes en getailleerde T-shirts. Er mag al eens een voordeel zijn aan een niet-zwangere zomer :)

Wat deden we verder ook al weer : naar de binnenspeeltuin waar we onze gewonnen 10-beurtenkaart in ontvangst konden nemen. Blijkbaar waren we de enigen die het juiste antwoord hadden gegeven op de quizvraag die me toch niet zo moeilijk leek, maar des te beter natuurlijk :) Verder doorgereden naar meter Veerle die haar verjaardag net vierde.
Een paar rustige daagjes gehad die toch fijn werden opgevuld met even buiten spelen, een ritje op de Babboebakfiets (al was het maar een uitje naar de glasbak, nu eens zo leuk ;) en een vriendinnetje dat kwam spelen. Voorts nog wat geaërosold want de hoestbuien en snottebellen vieren weer hoogtij onder de meiden hier :(

Mirthes derde tandje is erdoor (linksbovenaan) en de vierde (ernaast) begint ook flink te duwen. Misschien vandaar haar weer slechtere nachten…

Morgen vertrekken we op vakantie. Altijd een moment van stress. Ik ben dan degene die graag eens wegwil (en de kinderen natuurlijk, maar in elk geval niet Henri), maar eens het zover is, vraag ik me toch steeds af waarom ik doorheen de loop van het schooljaar zulke ideeën heb gehad. Het inpakken is steevast mijn werk, evenals het ondertussen bezighouden van de kinderen, ze eten geven, verzorgen, in bed steken en dat soort meer. Waar mijn wederhelft zich op dat moment bevindt, is steeds een groot raadsel. Meestal begint hij dan op een uur voor ons eigenlijk vertrek aan zijn het inpakken van zijn eigen kleren (iets wat ik principieel weiger te doen… Ik beslis welke kleren ik meeneem voor mezelf en mijn kinderen, maar beslissen wat een ander volwassen mens zal gaan aandoen…er zijn grenzen…) en begint hij bovendien te vragen of ik dit en dat niet vergeten ben. Ergerlijk wel een beetje. Vooral omdat ik meestal idd wel een aantal dingen zou vergeten had hij er niet aan gedacht op dat laatste nippertje. Een blik van ‘gelukkig dat je mij toch hebt hè’, vervult dan zijn gezicht. Misschien had ik er wel aan gedacht als ik tijdens het inpakken ook niet had moeten instaan voor de kinderen? Maar goed ja… Hopelijk kunnen we genieten van een fijne gezinsvakantie !!!