Vandaag heb ik me in het lentezonneke toch maar eens - EINDELIJK (in hoofdletters) - gewaagd aan het kuisen van de ruiten. Toevallig of niet had onze overbuurman vandaag hetzelfde idee. En zo hingen we beiden (half) uit ons raam terwijl we af en toe een blik van 'gedeeld leed' wisselden, het eerste oogcontact sinds ik hem enkele weken geleden voor het raam zag staan met hun kersverse baby. Of hoe een als bij toeval gemeenschappelijke activiteit je precies weer wat dichter bij je buren brengt. Ruiten kuisen is iets wat iedereen (uiteindelijk) eens doet, ongeacht leeftijd, geslacht of cultuur.
Het resultaat mag er zijn. Los van de strepen die er in het zonlicht toch weer te zien zijn, lijkt het alsof er een pak meer licht binnenkomt. De ramen schitteren en de combinatie met de blinkende ruiten van de overburen doet bijna pijn aan de ogen. Wanneer hij zijn glasgordijnen opzijschuift, kunnen we zelfs door zijn appartement heen de muur van het huis daarachter zien.
De wereld (althans de mijne) ziet er weer helemaal anders uit :)