Het gegeven wat ik met mijn 'leven' verder wil gaan doen laat me niet los. Meer nog, het haalt me zelfs uit mijn veel te kostbare slaap. Hoe komt het toch dat ik me niet kan neerleggen bij mijn gelukkige realiteit en toch iets anders wil. Zit er dan toch dat ver weggedrukte vleugje ijdelheid in me dat niet 'gewoon' wil zijn, maar een beetje 'buiten-gewoon'? Moet ik me niet nodig gaan spiegelen aan mensen die het minder goed hebben dan ik, of kan ik toch nog wat (binnen de perken en mogelijkheden) zoeken naar hoe ik mijn drang naar 'buiten-gewoon-heid' kan realiseren?