Gisteren nog maar eens gekeken naar de babyfluitseraar Derek met Vlaamse gezinnen. Ongelofelijk wat die man kan. Het is zo goed, dat mijn rationele brein soms weigert te geloven dat er echt niks meer achter zit. OP internet las ik erover dat het soort readings die hij doet vaak zo algemeen zijn dat hij altijd wel ergens gelijk heeft. Deels klopt dat ook wel. Elke keer zegt hij wel eens over peuters die niet in het autostoeltje willen gaan zitten, tegenpruttelen en niet graag willen vastgeklikt worden. Herkenbaar. Uiteraard. Ik moet het eerste kind nog tegenkomen dat graag in dat gedrocht gaat zitten, zich (strak, want dat is het veiligst) laat vastklikken en niet minstens 20 keer per rit zegt 'ik wil eruit'. Enfin, veel speciaals is er aan zo'n 'voorspelling' niet. Aan de andere kant echter zijn sommigen van zijn 'conversaties' met de kinderen zo specifiek en gedetailleerd, dat je niet anders kan dan met je mond open naar hem zitten luisteren. Details, tot in de kleinste, tot zelfs over het intieme leven van de ouders toe. Gevoelens, gewaarwordingen, ergernissen, maar evengoed dingen die in de kleerkast hangen of kleurencombinaties die ze niet mooi vinden... Bijna creepy...
Zelfs ALS het opgezet spel zou zijn is hij er in ieder geval op een (gruwelijk) gedetailleerde manier weten achter te komen. En via wie dan vraag je je af, want als de ouders zelf mee in het complot zouden zitten zouden die toch vroeg of laat hun mond voorbij spreken, zelfs als ze er grof veel geld voor zouden gekregen hebben.
Anyway, ik vind het bijzonder en elke keer ik het programma zie, denk ik toch wel even van : verdorie, die zou ik hier ook eens over de vloer willen hebben. Kon ik eindelijk eens weten wat er achter die driftbuien vna mijn kroost zit. Waarom Sarah zo moeilijk blijft eten en zo onverstaanbaar blijft spreken. Waarom Esther zo koppig is en wat haar drijft als ze (weer) eens iets met geweld kapotmaakt en uithaalt naar haar kleine zusje. Het zou verdorie makkelijk zijn, hoewel het wellicht voor 95 % te maken heeft met mezelf. Vaak zijn het de moeders die geviseerd worden. Niet om hen 'de schuld' te geven, maar wel omdat meestal zij er niet in slagen de om afstand te doen van dat 'perfecte moeder'-spelen, omdat zij het moeilijk vinden hun kinderen los te laten of omdat zij nog met bepaalde onverwerkte emoties zitten die ze al van tijdens de zwangerschap op hun kinderen heben overgebracht. Ik denk (nee : ik ben ZEKER) dat ik mij aan alle de drie de redenen 'schuldig' (zij het dan niet met opzet) maak. Ik wil de perfecte moeder zijn, ik kan ze moeilijk loslaten en ik heb nog een pak onverwerkte dingen waarvan ik zeker ben dat ze een invloed uitoefenen op hen. Het kan haast niet anders. Maar wat precies maakt dat ze een bepaald probleem ontwikkelen? Welk (overwerkt) item uit mijn jeugd zou ik met hen moeten delen? OP welk gebied zou ik wat meer moeten kunnen loslaten en in welke zin zou ik minder 'perfect' moeten gaan zijn? Dat vooral het 'loslaten' niet alleen voor jezelf als moeder, maar in eerste instantie voor het kind in kwestie heel erg nefast is, is bijna pijnlijk om te horen. Je doet het immers maar om goed te doen en omdat je ze zo graag ziet, die kids, toch? Maar hoe vaak die Derek mmoet zeggen aan de mama's : 'you have to let them go', is onvoorstelbaar...
Ik kijk er wel graag naar. NIet enkel voor die bijzondere Derek (wat er ook van zij), maar ook omwille vna de vele herkenbare situaties. Het fascinerende aan de oplossingen die Derek geeft, is ook dat ze nooit stoornisgebonden zijn. Ik heb (ook in de Engelse en Nederlandse versie) al peuters gezien waarvan ik dacht : 'man man, dat is toch écht een probleem. Een kindprobleem dan... in de kleuterklas zou het misschien als omschreven worden als autisme, of ADHD, maar Derek heeft het nooit over stoornissen, alsof ze niet bestaan. I like that gay :)
Er is altijd wel een onderliggende oorzaak voor de (soms extreme) huil-en driftbuien van een baby, peuter of kleuter. Meestal hebben ze te maken met hoe de opvoeding loopt en hoe deze door bepaalde (vaak heel onbewuste) dingen geblokkeerd wordt of waarom ze niet optimaal draait, maar nooit heeft een peuter die niet tegen veranderingen kan 'autisme'. Hij heeft nood aan duidelijkheid en verwacht (net als een volwassene) op voorhand graag te weten te komen wat er staat te gebeuren, meer niet. Geen geproblematiseer, gewoon effe praten met het kind. Doen zoals je zelf graag behandeld wordt. Respect tonen en consequent zijn in wat je zegt en zelf doet. (KInderen zijn daar zeer gevoelig aan) En dat zonder jezelf te laten overtroeven door het kind uiteraard, want dat is niet de bedoeling...
De wereld zien door de ogen van je kind. Het is een advies dat niet zo vaak op die manier in de opvoedboekjes staat, maar ik hou er wel van !
Toch maar eens uitproberen, die tips, je weet maar nooit :)
En verder uitkijken naar de volgende woensdagavond-aflevering van de babyfluisteraar :)