En toen kwam ik terug van het oudercontact....

Eerst bij de juf van Esther. Esther is flink, enthousiast, verstandig, leergierig en staat open voor veel nieuwe dingen. Een zeer uitgebreide woordenschat ook. Soms zelfs dingen die je niet meteen ziet passen bij een kind van nog geen drie. Af en toe flink koppig en dat kan ook even duren. Gisteren stond ze een heel kwartier buiten alleen koppig te zijn omdat ze niet meer mocht schilderen gezien de tijd op was. Ze krijgt ook geen koek als ze niet eerst een hapje proeft van het fruit en soms eet ze dus geen koek (als je begrijpt wat ik bedoel) ...

Sarah is ook lief en zorgzaam naar de klasgenootjes, maar speelt toch meestal enkel met Mia. Ze is minder open naar de andere kindjes toe. Ze spreekt spontaan zeer veel en is over het algemeen vrij verstaanbaar. Meer nog : ze praat zelfs té veel. Het lijtk alsof ze continu ratelt. Tegen Mia, maar ook tegen de juf of tegen de leesmama's en papa's die in de klas komen.
Haar eetgedrag is uiteraard een groot probleem. Ze wil van niks proeven, niet van fruit, ook niet van alle taart en cake die de revue passeerden met de vele verjaardagen in het klasje.

Over het algemeen positief dus, zij het als groot punt voor beide meiden een flink eetprobleem. Het te weinig openstaan voor nieuwe dingen (voornamelijk aangestuurd door Sarah, Esther volgt haar daarin) is blijkbaar zo opvallend erg dat ik het tot nu toe al elk oudercontact te horen krijg. Het voornemen voor de vakantie is (naast het 's nachts zindelijk krijgen, oesje... misschien moet ik ook maar niet te veel proberen aan de pakken) om op een constructieve manier met eten bezig te zijn in de hoop mijn kroost aan het (gezonde) eten te krijgen. En vooral : consequent zijn en blijven met dat moeilijke eetgedrag. Ik zou zo graag plezier hebben om samen aan tafel te zitten ipv dat het steeds een stressmoment is want: toegegeven : eten is hier al 3.5 jaar een stressmoment. Ongetwijfeld kan dat geen goeie invloed hebben. Ik hoop maar dat ik het kan volhouden (en dat Henri meedoet), want ik ben die heisa rond eten soms ZOOOOO moe :(

Volgend jaar verandert er vanalles op de school. De ontdubbelde klassen worden allemaal weer één, maar wel met twee juffen per (grote) klas. Het lijkt me een ietwat vreemde pedagogie, maar er zal er vast één achter zitten. Het wordt volgend jaar een duobaan in de 2de KK met telkens een deel dat de eerste helft vna de week bij de ene juf zal zijn (en Sarah zit daarbij NIET bij Mia. Waarschijnlijk hebben ze ze bewust uit elkaar gehaald. Vind het uiteraard jammer voor Sarah, maar ergens ook niet slecht voor haar. Zo moet ze toch wat uit haar schelp komen naar de andere kindjes toe) en de donderdag en vrijdag zitten ze weer met 30 samen bij de andere juf (die trouwens dezelfde zal zijn dan dit jaar want die schuift mee door).
Ik zag dat de juf niet veel zin had in al mijn vragen daaromtrent. Het was ondertussen ook 20u, ze was een uur achter op schema en ze had wellicht al 20 keer dezelfde uitleg moeten geven. Begrijpelijk ook wel, al vind ik dat ze dat dna beter hadden opgelost door een info-avond te voorzien voor alle ouders om het principe van hun 'terug-naar-de-grote-klassen-systeem' uit te leggen. Ik hoorde bij vele ouders in de gang vragen en bedenkingen daarover, ook van de hogere klassen. Met 30 in een klas is gewoon erg veel, zelfs als er twee juffen zijn.

Ik heb een vreemd gevoel bij het einde vna het schooljaar. Fijn dat het vakantie is, maar voor mij betekent dat een drukkere periode met de drie kids thuis en bovendien betekent het het officieel einde vna mijn 'sabbatjaar'. Het zit er al weer op. Ik word er wat nostalgisch van. Vorig jaar zat ik hier nog lekker (te puffen ;) met mijn dikke buik...
Ik blijf erbij dat ik dit nog zo graag had willen verlengen, maar het is zoals het is en het kan niet anders. Of toch wel, maar ik moet toch ook wat kijken op de lange(re) termijn. Misschien doet het me ook wel weer goed. Daarnet viel het me op dat ook ik aan het ratelen was, tegen de juffen en tegen de wachtende ouders op de gang. een onderhoudend of vriendelijk praatje kan natuurlijk, maar ik badacht achteraf dat misschien niet iedereen daar zin in had. Ik vraag soms ook wel erg ver door. MIsschien heb ik toch wel meer nood aan een volwassen gesprek dan ik wil toegeven en heb ik geprofiteerd van elke mama of papa die ik in de gang zag zitten.
En dan maar afvragen van wie SArah dat ratelen heeft ;)

Verjaardagsfeestjes gepasseerd, althans toch voor enkele maanden. Wat we met de 'septembershift' gaan doen, is me nog niet helemaal duidelijk, maar meer dan 8 volwassenen in onze living en een koppel kinderen is echt wel te veel van het goeie, dus we kijken uit naar een andere oplossing.
Verder :

Zondag op de kermis heeft een kermispaard/pony mijn handtas stuk gebeten en eigenlijk deels opgegeten toen ik Esther erop zette. Ik hoorde het ijzer van het sluitingsmagneetje kraken in zijn mond. Even maakte ik me zorgen over het paard, gevolgd door een kwaadheid over mijn kapotte handtas. 'Il fait ça?', vroeg de mevrouw van de attractie verbaasd toen ze naar mijn in stukken gereten handtas keek. Even verbaasd zal ik gekeken hebben toen ik 'mais oui' stamelde. Toen ging ze verder met haar ronde van kaartjes ophalen voor vertrek. Een gratis ritje voor één van de meisjes was toch geen overbodige luxe geweest nadat HAAR paard MIJN handtas stukmaakte. GVD :(

Vandaag een vernieuwing van mijn parkeerkaart gaan halen in het gemeentehuis. Me geërgerd aan het feit dat de loketbediende gewoon niet te minste moeite deed om nederlands te spreken en zelfs zijn spreektempo frans niet aanpaste. Integendeel: ik verdenk hem er zelfs van dat hij enig plezier (lees : leedvermaak) had in mijn fronsende blik. Mijn frans in thans niet zo slecht, maar ik heb toch nog steeds een aantal minuten nodig om 'over te schakelen' en daarvan heeft hij handig geprofiteerd. Potver... Ik wil wel Belg zijn, maar op zo'n moment vervloek ik ons al te gekke landje met die twee (drie) talen en die dito culturen...
We zijn er toch niet om het elkaar moeilijk te maken. Veel vraag ik ook niet, maar een beetje moeite op een officiële dienst moet toch kunnen... Het ging ocharme over een stomme parkeerkaart :(

Belastingsaangifte ingevuld. Mijn deel. Henri doet straks een nachtje door voor zijn deel. Een inspanning, maar wel eentje die loont. Het aangeven van werkelijke beroepskosten ipv te kiezen voor de forfait, is iets wat de meesten niet doen, maar onterecht. Een mens moet wat over hebben voor het terugkrijgen van een mooi bedrag. Het kinderaantal speelt uiteraard ook een mooie rol. Smalend simuleerde ik daarnet eens het verschil tussen 3 en 4 kinderen. Met 4 zouden we 2000 euro meer terugkrijgen. 'De moeite toch, niet?', probeerde ik. Maar een 'voor 2000 euro krijgt ge geen kind groot', bracht me weer op de grond. De laatste dagen heb ik het weer heel erg. Het komt en het gaat. Wekenlang was het weg, dat drukkende verdrietgevoel zo bovenaan mijn maag. Dat triestige gevoel van 'het is gedaan', dat gevoel van 'rouw' om de kindjes die er niet meer zullen komen. Misschien moet er nog wat meer tijd over heen gaan. Gek genoeg is het vrijdag opeens weer begonnen en dat na een bezoek van een vriendin met haar 4-maanden oude baby die héél erg veel geweend heeft hier. Het had me moeten ontmoedigen al dat gehuil, maar dat deed het niet, jammer genoeg misschien... Om me van mijn kinderwens af te helpen is meer nodig vrees ik.

Maar het was weer een weekend om van te genieten... hopelijk is dat de voorbode voor een leuke vakantie. Nog drie dagen...

En ook onze Mirthemuis is morgen 9 maanden ! En wat groeit deze dame hard...


Ze heeft zelfs al een vriendje ;)




En ze rijdt met de auto ! Jong geleerd... ;)

Druk druk druk zijn deze dagen die in het teken staan van Sarah's verjaardag !
4 jaar alweer, mijn grote meid :)

Een verjaardag blijft een dag van nostalgie, hoewel ik moet toegeven dat het 'geboortegebeuren' wel stilaan naar een uithoek van mijn herinnering is verschoven, maar de verwondering over het feit dat ze amper 4 jaar geleden als een glibberend hoopje baby op mijn buik werd gelegd en hoe ze er nu uitziet, zich uitdrukt en hoe ze 'in de wereld' staat, spelend met de vriendinnetjes op 'haar' feestje, wordt elke dag groter. Het moeten ongetwijfeld 4 jaren zijn waarin ze meer geleerd heeft dan ze ooit nog in haar leven zal leren.


Springkasteel !


Tafel vol kids !


Ik ben jarig ! :)



MMMMM :)


Dé verjaardasstoel :)

Big Adorable Smile van Esther en vaak de reden waarom boos zijn op haar zo moeilijk is :)


Onze flinke oudste meid met haar nieuwe brilletje


In bad tussen de zusjes vindt deze kleine dame wél leuk ! :)

Het gaat razendsnel...
Amper een goeie 10 dagen geleden ging ze (een beetje later dan de twee anderen, maar dat verontrustte me hoedanook helemaal nog niet) zitten zonder steun. Soms slaat ze nog wel eens achterover wanneer het rechtzitten haar te erg vermoeid. Kussens in de rug zijn nog steeds het veiligste, maar ze doet het prima in feite.
Mijn 'ervaring' leert dat het vanaf dat bewuste 'zitten' in sneltempo gaat tot aan het zelfstandig stappen en dat is dit keer niet anders. Terwijl ze de afgelopen week nog als bij toeval (of omdat ze iets wilde grijpen dat net buiten haar 'zit- bereik' lag) van zitten op haar buikje terechtkwam, zag ik haar daarnet heel bewuste pogingen ondernemen om iets gecoördineerder een speelgoedje te pakken dat wat verder vna haar aflag. Voorover leunen, poepje omhoog, beentjes eronderuit trekken en hop, daar kan ze pakken wat ze wil pakken, zonder plompverloren op haar buik terecht te komen. Zo begint het. Over enige tijd zal ze 'als bij toeval' op handen en knieën gaan zitten en begint het kruipen. (OP dit moment schuift ze achteruit wanneer ze op haar buik ligt). 8,5 maand... misschien zet ze binnen 4 maanden al haar eerste stapjes en zal ik stilaan vergeten hoe het was om een baby'tje in mijn armen te hebben. Het is slikken en loslaten, net zoals elke mijlpaal die vanaf nu zal volgen.
Loslaten... niet gemakkelijk...

Sarah moet een brilletje. Volgende week mogen we hem gaan afhalen.
Begin april kreeg ik, bij het allereerste CLB-bezoek van haar schoolcarrière, al meteen een verwijsbrief mee. Haar verzicht bleek niet in orde. 0.3 rechts, 0.4 links en ook de ogenstand bleek asymmetrisch. Een oogarts-bezoek werd aangeraden.
Slik...
Gezien ik niet helemaal leek ben in 'het vak' (ik bedoel : Henri vroeg : 'wat wil dat dan zeggen'? toen ik hem de brief liet zien), was ik toch even 'geshockeerd' van de cijfers die ik zag. Die 0.3 en 0.4, heb ik meerdere keren herlezen. HOe was het mogelijk dat ik hier als moeder had overheen gekeken? Ik was nochtans altijd - maar dan vooral het laatste schooljaar - erg veel met haar bezig geweest? Had onze focus op haar taalontwikkeling van de laatste jaren, gemaakt dat we over haar visusprobleem heen hadden gekeken? Ik weet niet... Net als die taalachterstand, was ook dit 'probleem' zo eentje waarvan ik nooit had verwacht dat ze 'mijn' kinderen zou overkomen. NIet dat ik de illusie had dat ze 'onschendbaar' waren of zoiets, maar ik ken mezelf en ik ken mijn partner (toch een beetje) en in mijn hoofd had ik wel eens een lijstje gemaakt van 'mogelijke afwijkingen' die - genetisch gezien dan -tot de mogelijkheden zouden kunnen behoren. Gaande van een droge huid en geconstipeerdheid (die een feit zijn), over chronische luchtweginfecties (die ze van Henri geërfd heeft) en een blindedarm die misschien langs de verkeerde kant zit (maar wat we mss nooit zullen weten), tot autisme (waar ik overigens wel eens aan denk met betrekking tot Sarah), maar een oogafwijking stond niet tussen het lijstje (net zomin als die spraakachterstand). Ik heb zelf wel een bril, maar geen hele sterke en bovendien ben ik een late 'briller'. Ik heb er eentje van mijn 17 jaar en heb het altijd geweten aan het feit dat ik mijn ogen een beetje heb overbelast met erg veel (en van op een veel te korte afstand tov mijn blad) te studeren. OPeens was het bord toch erg moeilijk te lezen en waren mijn ogen steeds zo moe. Henri heeft een vertezicht om jaloers op te zijn en heeft pas van na zijn 50e een leesbril, net zoals mijn ouders overigens, die voor hun leesbrilletje nooit oogproblemen hebben vertoond.
De erg zwakke visuscijfers op het CLB-verwijspapier, deden me dus fronsen...
Misschien bestond er nog een mogelijkheid dat ze haar best niet had gedaan? Dat ze niets had willen zeggen? Dat ze haar niet verstaan hadden? Toen ik er haar naar vroeg was ze - zoals gewoonlijk - erg karig met de informatie en was ze - ook zoals gewoonlijk - alles weer 'vergeten'.
Dan maar de zelf-test. Het behoefde maar een kleine moeite om de test die ze op school had afgelegd via mijn collega's in handen te krijgen. Als moeder zou ik toch wel het maximum uit haar kunnen halen? Ik zou toch wel zien of ze gewoon geen zin had en ik zou haar zeker verstaan wanneer ze iets zou zeggen? Maar helaas... ook ik kwam tot dezelfde bevindingen. Zodra de tekeningetjes kleiner werden naar een 0.3 en zeker naar een 0.4, zag ik dat ze haar ogen tot spleetjes kneep en helemaal over de denkbeeldige lijn begon te hangen die ik 'getrokken' had zodat ze op 3 meter van mijn papier zou blijven staan.
Een afspraak bij de oogarts drong zich op en wel zo snel mogelijk. Mijn dochter zag haast niks en ik had het niet in de gaten !!!
Een paar dagen en heel wat telefoontjes later hadden we twee afspraken kunnen versieren. Eentje in Jette op 25 juli ! En - omdat ik dat zo ontichelijk lang wachten vond (mijn dochter was bijna blind zeg !) - nog eentje in Vilvoorde op 6 juni.
Maandag was het dan - eindelijk (nou ja) - zover. Ik ging haar vroeger vna school halen en samen (lekker met ons tweetjes) reden we naar het ziekenhuis. Sarah zag het volledig zitten, zo leek me. Ik denk dat ze het ook wel fijn vond om eens helemaal alleen met me te zijn. Toegegeven : dat was ook wel eens leuk... ik kom er anders nooit toe zo'n 'moeder-dochter' moment te hebben gezien ze altijd met z'n drieën (tegelijk) mijn aandacht vragen. Het begon allemaal heel erg leuk tot we moesten wachten, en wachten en wachten... Bij de flinke Sarah (die ik ook wel gepaaid had met een koek en wat drinken zodat ze alvast niet zou lastig worden van honger en dorst), begon de vermoeidheid toe te slaan en ze begon te zeuren : 'wanneer kunnen we nnu binnengaan' en 'maar wanneer is het nu aan 'wij' - een hardnekkige fout van haar)'. Ze had gelijk. We hadden een afspraak om 14.15u en om 15.45u was er zelfs nog geen oogarts te bespeuren. In de wachtzaal zaten enkel nog patiënten van haar. De anderen werden wel op tijd bij hun arts geroepen. Er was wrevel. Mensen vonden het 'niet kunnen'. Sommigen gingen weg. Blijkbaar was het altijd lang wachten bij die oogartse. Het respect voor Sarah was groot bij de wachtende patiënten. Wat flink van haar zo moedig te wachten. Toch niet eenvoudig voor zo'n jong kind. Eventjes groeide ik wat. Misschien was ik toch ook nog zo geen slechte moeder dat ik mijn flinke kind bezig kon houden met allerlei creativiteitjes en TV-boekjes die er lagen, maar al snel nam de geagiteerdheid over de situatie het over van de trots. Waar bleef die oogarts nu. Ik nam me voor tot 16 u te wachten en dan ook - net zoals de afspraak van 14u en die van 14.30u - onverrichterzake terug naar huis te gaan. We hadden toch nog een afspraak in Jette, wat zouden die 6 weken nu nog uitmaken?
Net tOen ik Sarah had overhaald om nog 2 keer de gang op en af te wandelen, kwam er opeens een groene jas richting wachtkamer. Het bleek de 'juiste' groene jas, eindelijk ! Gek genoeg riep ze 4 patiënten samen binnen. Met z'n vijven verplaatsten we ons vna de wachtkamer naar haar kabinet. Weer wachten. Gelukkig dit keer al op de juiste plaats. Het bleek haar manier van werken van de oogtestjes te doen met verschillende mensen tegelijk in haar werkruimte. Vreemd gebruik. NIet dat oogafwijkingen zo taboe zijn, maar qua privacy vond ik het nihil. We schoven door van de ene naar de andere kamer, waar een hulpje van haar (dat al even 'slecht' nederlands sprak van zijzelf, gelukkig waren ze beiden wel heel lief met Sarah) nog een aantal testjes afnam. Toen kreeg ze druppeltjes in haar ogen en moest ik even met haar de gang op met de boodschap dezelfde druppels na 5 en dna nog eens na 10 minuten in haar oogjes te doen. Hallo? Ik? Alleen? Oogdruppels bij Sarah? Had ze enig idee hoe we haar oogdruppels in het verleden hadden moeten toedienen toen ze als baby/peuter voor de zoveelste keer een oogontsteking had? Verbouwereerd stond ik even later weer in de kale ziekenhuisgang (die ik al een aantal keren tijdens het lange wachten op en af was gestapt), met de oogdruppels. Sarah keek moe.
Gelukkig was ze flink en bleef ze flink, net zoals tijdens het lange wachten in de wachtzaal en zoals bij de oogtestjes (waarbij de oogarts-assistente verbaasde met haar cijfer-kennis). Ze stribbelde wat tegen toen ik haar de druppels toebracht, maar was al bij al moedig en dapper. Haar pupil werd helemaal groot wat ook het doel was vna de druppels. Toen ik ongeveer enkel nog een randje van haar blauwe iris zag, ging ik terug naar binnen. Een laatste testje met de grote pupillen en dan het voorschrift. Ik kon niet zeggen of ik blij was of niet, maar ergens gewoon wel opgelucht dat we het ziekenhuis na 4 lange uren konden verlaten, al was het dan met een bril-voorschrift.
's Avonds begon het me pas door te dringen. Mijn lieve oudste dochter zou een brilletje aan moeten. Toch wat gemengde gevoelens. Natuurlijk hoop je als ouders ergens altijd dat je kind zonder enige vorm vna 'hulpmiddel' (om het zo maar te zeggen) het leven zou doorkunnen. En ook wel het gegeven van : 'een bril' en 'kinderen druk onder elkaar'. Was het wel veilig? Ging het niet stuk gaan?
Zou ze er niet mee geplaagd worden? En om dan helemaal in het cirkeltje te draaien : 'Eigenlijk hebben we toch al wel wat rondgelopen met haar : de NKO-arts, de operatie met de amadelen en de buisjes, de taal-en spraakachterstand, de ontwikkelingstesten, de logopedie en nu die bril'. Echt voor de wind ging het haar niet. Allemaal niet zo erg, maar de combinatie voor een kind van 4, was toch al wel wat. Meteen voelde ik me schuldig over die gedachte... KIndjes vna 4 (en zelfs jonger) op de kinderkankerafdeling, kaal, zwak en vol buisjes en naalden... dàt was erg... Wat was nu een articulatieprobleem en een brilletje...?

Dinsdag gingen we een montuurtje kiezen. Het werd een echte meisjesbril met paars en roos. Ik heb haar haar zin gegeven, hoewel ik het zelf ook wel een leuk montuurtje vond. Zij zal hem immers moeten opzetten en zij moet er zich goed bij voelen. Het is erg belangrijk dat ze hem zo vaak mogelijk opzet gezien haar hersenen in volle ontwikkeling zijn en het belangrijk is dat ze de visuele prikkels die ze krijgt, zo correct mogelijk ziet. De mevrouw van de optiek, schrok ook even toen ze het voorschrift zag. Ik had al wel die indruk (maar wie ben ik als complete leek), maar mijn gevoel dat het best al om een aardige sterkte ging, werd bevestigd. 'Ze zal een heel stuk beter zien', ze de dame. Hopelijk motiveert het haar om hem voldoende op te zetten. Misschien zal ze ook wel wat minder snel moe zijn en zullen haar oogjes er niet meer altijd zo vermoeid (en onuitgeslapen) uitzien. We zullen wel zien...