Nu heb ik geen problemen (gehad) met 30 jaar worden en dat heb ik nog steeds niet, maar toen ik vanmorgen een enquête invulde van familiehulp (waarin werd gepeild naar mijn ervaringen met de kraamzorg die ik qedurende 8 weken na de geboorte van Mirthe heb gehad) viel mijn oog op mijn 'leeftijdscategorie' die ondertussen binnen 30-39 ligt. Opeens vond ik het toch wat confronterend en dat zei ik dus luidop.
Zegt Henri : 'Je valt nog net in dezelfde leeftijdscategorie dan BArt de Wever' (die blijkbaar deze week ergens 40 zou worden). Haha. Ook weer zo typisch Henri. Bart de Wever, stel je voor. Nu heb ik niks tegen die man, maar ik hoop dat onze leeftijdscategorie (en dan nog maar voor heel even) zowat het enige punt van overeenkomst mag zijn.

Nu wist ik wel dat vaders over het algemeen minder dat typische verantwoordelijkheidsgevoel hebben ten aanzien van de kinderen dan moeders, maar gisteren deed Henri toch iets wat tot hiertoe de overtreffende trap was van de eerdere keren dat ik bovenstaande stelling in de praktijk bewezen zag.
Hij voelde zich niet zo lekker (buikpijn, dat soort dingen. Iets wat ik overigens ook al een hele week heb, maar daarom niet van mijn moeder-taak wordt kwijtgescholden) en had ook (weer) veel te weinig geslapen. Niet enkel door de kinderen, ook omdat hij ongeveer altijd veel te laat gaat slapen. Ik wilde even naar de winkel, maar het was me meteen duidelijk dat Henri niet zou meegaan. Hij was om 10u 's morgens al aan het knikkebollen in de zetel. 'Ik blijf wel hier'. 'OK, geen probleem, maar let dan even op Esther'. Ik zag het niet zitten om me bij mijn boodschapje te laten vergezellen door twee kinderen. De baby en Esther. Het was aan het regenen en het zou alles vertragen. Zonder Esther zou ik dubbel zo snel terug zijn en Henri was toch thuis, dus? Gelukkig begreep hij dat en dus vertrok ik met Mirthe. OP zich genomen had ik ook haar thuis kunnen laten, zo had ik nog sneller thuis geweest, maar iets in me zei dat het beter was om haar mee te nemen, dat het hem al vermoeiend genoeg zou zijn met 1 kind om op te letten.
Amper een uurtje was ik weg.
Bij mijn thuiskomst kwam me een walm tegemoet, de geur van kaka. OP zich niet zo verwonderlijk in onze living, gezien de frequentie van pampers die er ververst worden. Afgaande op de geur, kon ik meteen concluderen dat het over een flink exemplaar moest hebben gegaan. 'Amai, welk accident is hier gebeurd', riep ik grappend door onze woonkamer terwijl ik mijn boodschappen neerzette. Geen antwoord. Vreemd. 'Hallo?' riep ik, een tikje verontruster dit maal. 'Esther?' 'Ja', riep ze terug, 'Diajajee'. 'Diajajee in de pamper. Moet de poep afvegen'.
Vlug begaf ik me naar onze TV-ruimte waar ik haar aantrof. Pamper op de grond, kaka aan de poep en een hoop WC-papier waarmee ze bezig was zich schoon te maken. Verder ongeveer overal kaka. Op de grond, op de puzzeltegels en zelfs tegen het behangpapier... Gelukkig betrof het dan nog geen 'diajajee', maar desalnittemin was de omvang van de kleine ravage behoorlijk stinkend en even niet te overzien.
Henri sliep in de zetel die daar ook voor de TV staat. Meer nog : hij SNURKTE in de zetel terwijl dochterlief haar stoelgang op een ongelukkige manier stond te verwijderen. 'Gatver!', 'Schat, hoe is dat nu mogelijk. Kijk dan!'. Hij veerde recht door mijn luide stem die inderdaad wat decibels produceerde, wellicht door mijn ontzetting.
Pamper dichtgedaan, Esther proper gemaakt met doekjes. Puzzeltegels uit elkaar gehaald en in bad gegooid. Ze afgewassen. esther in bad gezet. Ondertussen behangpapier en vloer afgeveegd en in mezelf vloekend hoe het nu toch kon dat ik ALLES zelf moest doen en dat het klaarblijkelijk pas draait in het huishouden als IK er ben. Ik kan hier toch niet ALTIJD zijn. Verdomme... een uurtje maar...
Het enige wat hij zei toen hij 'schade' bekeek was 'Esther, je mag NOOIT de pamper alleen uitdoen als er kaka in zit'. Dat is inderdaad wat we altijd zeggen en waarop we ons ook al meermaals kwaad hebben gemaakt, maar dit keer was ik niet boos op Esther. OK, het mocht niet, maar in slaap vallen terwijl je op een peuter let kan OOK niet. Verder is hij haast geruisloos langs me gepasseerd en toen ik weer opkeek van al mijn activiteiten (Esther proper, vloer gedweild, ...) zag ik hem achter zijn krant zitten. Ik zuchtte... typisch... Gelukkig was er niks ergers gebeurd dan dat. Ik denk wel dat hij zich een beetje schuldig voelde na dit incident, hoewel ik nu toch twee keer ga nadenken of ik hem nog alleen kan laten met (één van) de kinderen als ik al merk dat hij het moeilijk heeft om wakker te blijven...

Minstens 5 keer per jaar een kermis aan de kerk die er dan ook nog eens zeker 15 dagen blijft staan is écht een gruwel voor ouders en bovendien onbetaalbaar, maar leg dat maar eens aan kinderen uit. On-ver-ant-woord ! Maar die oogjes als ze op dat draaiende ding zitten is zo verslavend dat het toch moeilijk is om 'nee' te zeggen.

Vorige week las ik iets over waarom seksualiteit enkel binnen een huwelijk past. NOu ja 'iets'... het was beter gezegd het maandelijks magazine van Echte Liefde Wacht. Post die ik krijg al van toen ik 15 of 16 ben en 1 enkel keertje naar zo'n bijeenkomst ben geweest. Deels uit idealisme (of noem het gerust naïeviteit), maar grotendeels omdat er gewoon heel wat vriendinnen naartoe gingen. Vriendinnen uiteraard vanuit mijn (katholieke) scouts-vriendenkring die net als ik zoekende waren en net als elk pubermeisje droomden over de prins op het witte paard waarmee ze een liefdevolle relatie zouden aangaan, een paar kindjes op de wereld zouden zetten en waarmee ze hun hele leven zouden samenblijven. De 'eerste keer' beleven met die prins, was het ultieme doel en daar geloofden we ook wel in.
Schattig, romantisch, maar ook verschikkelijk wereldvreemd.
In elk geval : hoewel ik er nu helemaal anders over denk, heb ik tot hiertoe nooit die post afgezegd. Op zich intrigeert het me wel dat er mensen zijn die nog op die manier in het leven (kunnen) staan en nou ja : dé hoofddoelstelling van Pro Vita (de uitgeverij van het magazine) is in feite het pleiten voor het leven. Anti-abortus. Een doelstelling waar ik op zich achter sta, zei het uiteraard niet in elke omstandigheidn maar wel als het aangewend wordt als oridinair anticonceptiemiddel. Maar dus na het lezen van het boekje dat vorige week bij het traditionele magaziene zat, ben ik meer dan overtuigd dat ik mij moet laten schrappen uit het adressenbestand van ProVIta met zijn Echte Liefde Wacht. Met (noem het gerust) walging heb ik het gelezen en bedacht dat het absoluut niet meer nodig was om hier nog extra bomen voor te kappen. Voor mij hoeft het alvast niet meer. Ik ben nu ruimdenkend, maar dit was bekrompen en naïef en stond ver van het echte leven. In het bijhorende boekje stonden 15 redenen waarom dus seksualiteit enkel binnen een huwelijk thuishoort. Dingen als dat de relatie daardoor dieper zal zijn omdat ze niet vertroebeld wordt door voorhuwelijkse passie en dat het oh zo mooi is om 'de eerste keer' te beleven met iemand waarop je zolang gewacht hebt...
Het kwam er verder allemaal op neer dat er huwelijkssucces verzekerd wordt zolang je wacht tot na het huwelijk. Op z'n minst een beetje wereldvreemd en wel een beetje kort door de bocht. Alsof het enige wat een huwelijk kan doen slagen het wachten is met seks tot na het ja-woord. Ja zeg. Ik zeg niet dat het geen belangrijk aspect is, maar op die manier wordt seks verheven tot een bijna een hoogste goed. Iets zaligmakends. En er is ook echt wel veel meer nodig dan dat om een huwelijk te laten slagen dan te 'wachten' op je Grote Liefde.
En wat betreft die eerste keer : nou ja, laat ons eerlijk zijn. Volgens mij zal er meer dan driekwart van de vrouwen haar eerste keer herinneren als niet zo memorabel en misschien zelfs als 'snel te vergeten'.
Nou nee, ik vond het boekje werkelijk gruwelijk. Bovendien was het geschreven door een studente van negentien (19!). Niet dat ik zelf de waarheid in pacht heb, maar kom zeg, 19 jaar... Op die leeftijd had ik ook nog wel kunnen schrijven dat ik wilde wachten op mijn enige echte en ware prins voor het leven... Ik zou ze wel eens willen horen binnen 10 jaar als er talloze relaties zullen zijn afgesprongen omdat ze niet verder wil gaan dan een handje geven (nee ook geen ongepaste betastingen, want dat is de kat bij de melk zetten enz enz.
Verder was het boekje nog gestofeerd met allerlei getuigenissen van al even jonge mensen en over het waarom dat zij kiezen voor een seksloos voorhuwelijks leven.
Beetje veel druk dat er zo wordt op gelegd lijkt me zo. NIet dat ik sta achter een leven waarin je met de eerste de beste de lakens deelt, maar het is ook maar dat.

Niet te geloven. Vandaag had ik normaal gezien opnieuw moeten beginnen werken. 15 weken zitten er al op sinds begin september. 15 weken ben ik al thuis.
Al bijna 12 weken is kleine Mirthe en al even lang geniet ik ten volle van haar. Mijn laatste kleine baby'tje dat toch ook steeds maar groter wordt. Gelukkig hoef ik nog niet teurg aan het werk en kan ik nog lekker wat (huis)moederen. Met de feestdagen in het vooruitzicht voel ik me helemaal warm vanbinnen en besef ik eens te meer hoe gelukkig ik ben dat ik dit allemaal zo intens kan beleven.

Mijn duimpje is zo lekker...

GIsteren was het dan zover : de eerste brief (nou ja : vragenlijst) van het CLB zat in Sarah's (nieuwe !) Pippi-Langkous boekentas. BInnen een tweetal weken gaat ze voor de eerste keer op medisch onderzoek op het CLB. Gek gevoel om aan de andere kant van de tafel de lijst in te vullen. De hele tijd heb ik me afgevraagd hoe de verpleegster of de psychologe van het CLB-team naar de antwoorden zou gaan kijken. Schrijf ik niet te veel? is het duidelijk genoeg? kom ik niet over als een overbeschermende moeder, als een overbezorgde of overbetrokken moeder? of zou er niet al te fel in te zien zijn dat ik 'in het vak' zit? Zouden ze niet gaan denken 'daar heb je d'er weer zo één'?
Vooral met betrekking tot haar spraakontwikkeling heb ik zelfs zwaar nagedacht over wat ik er precies van zou melden, goed wetende dat de vragenlijst die ik gisteren invulde tot het einde van haar schoolloopbaan in haar CLB-dossier zal blijven zitten. Dat er elke keer er een interventie zal gebeuren, zal gezien worden dat ze pas ging spreken toen ze 2.5 jaar was en dat terwijl haar beide ouders toch hogere studies hadden gedaan (want ook dat was een van de vragen). Zou er toch niet iets 'mis' zijn met haar?
UIteindelijk heb ik beslist de vragenlijst volledig en naar behoren in te vullen. Al was het alleen al om niet als 'tegenwerkende' of 'ontkennende' ouder bestempeld te worden. Zelfs mijn lengte en gewicht (of althans het gewicht dat ik had voor mijn zwnagerschappen - een klein leugentje moet wel kunnen vond ik ;) heb ik ingevuld, evenals dat van mijn wettige wederhelft. God mag weten waarom ze dat nodig hebben. Zullen ze onze BMI's (die beiden toch ietwat te hoog zijn, zelfs met mijn 'gelogen' gewicht) op een curve zetten en vergelijken met dat van onze dochter? Zullen ze wanneer haar gewicht te hoog wordt, veronderstellen dat de eetgewoontes in ons gezin niet OK zijn? Of zullen ze eruit afleiden dat ze genetisch voorbestemd is om iets te dik te worden?
Nooit gedacht dat het invullen vna een simpele vragenlijst me zoveel zweet zou kosten. Hopelijk verloopt haar schoolloopbaan en haar gezondheid verspoedig, hoeven we nooit bij het CLB te komen en wordt aldus de vragenlijst niet meer al te vaak bekeken.