En na al de zieken hier, geraakten we toch eens buiten voor een - geslaagde - herfstwandeling :)

Mirthe begint al een beetje te lachen..
Nou ja, de klassieke sociale glimlach (volgens de boekjes) die vanaf 6 weken kan ontstaan, meer niet, maar toch geeft het je de illusie dat ze je visueel herkent en dat ze lacht naar wat aangenaam is.
'Ja, ze lacht naar mij', zegt Sarah dan enthousiast ;) 'Baby is blij'.
OVerigens lacht ze precies met een beetje een schalkse lach, zo net eentje van 'ik weet wat jij niet weet'. Dat belooft in elk geval voor binnen een paar jaar ;)
Enfin, we zullen wel zien...

Esther is eindelijk genezen. Na maandag heeft ze ook nog de hele dinsdag en een stuk van de woensdag met hoge koorts gelopen. Dinsdag gelukkig een afspraak bij de pediater kunnen versieren (een prestatie gezien hij bomvol zat omdat hij enkel die dag werkte wegens een congres de rest van de week), wat zeer nodig bleek want - geheel tegen zijn principes in - heeft hij haar toch antibiotica voorgeschreven. Een bacteriële keelontsteking was het verdict. Vandaar de zeer hoge koorts, het feit dat we hem moeilijk onder controle kregen en dat ik ook aangaf dat ik ze nog nooit zo ziek had gezien. Wat ik zo fijn vind aan onze pediater is (buiten het feit dat hij ook wel 'iets' heeft. Nou ja, laat ons zeggen... het is - natuurlijk los van het gegeven dat je er per definitie altijd met een ziek kind komt - wel steeds aan aangename ontmoeting en ook wel aangenaam om naar te kijken. Misschien is het ook wel omdat hij meestal zorgt dat je kind weer beter wordt ook wel wat aantrekkelijk. In elk geval : ik denk niet dat het helemaal toevallig is dat de wachtzaal steeds maar bomvol mama's zit ;). Dus : wat ik verder zo fijn vind aan hem is dat hij je als 'ervaringsdeskundige' aanziet en je niet met theorietjes en bedenkelijke blikken de (medische) waarheid door de strot ramt. Toen ik zei dat ik Esther nog nooit zo ziek had gezien, beschouwde hij dat als een teken dat hij inderdaad aan een bacteriële infectie moest denken ('gezien ik toch wel al wat ervaring had met zieke kinderen en dus al wat kon vergelijken'). Geen gecontroleer van temperatuur en gezever over overdreven moederlijke bezorgdheid, maar rechttoe rechtaan vertrouwen de bevindingen van een mama.
Achteraf gezien waarschijnlijk een goeie beslissing van hem (en aldus een goed aanvoelen van mij), want na twee keer antibiotica speelde ze al weer en begon ze weer te eten. Een dag later moesten we ons alweer kwaad maken in haar gebruikelijke deugenieterijen. Afgezien van nog een wat bleek gezichtje is ze er nu gelukkig weer helemaal bovenop. Ik weet dat het niet goed is, maar deze week dacht ik toch weer even : 'leve de antibiotica'. Een rillend en zeurend hoopje kind dat tegen je aanligt, amper in staat om iets te doen en helemaal uitgeput van de dagenlange koorts is verschrikkelijk. Ik ben dan altijd blij dat ik in deze tijd leef waarin de penicilline en de paracetamol reeds is ontdekt. Het moet vreselijk zijn om - zoals in vorige eeuwen het geval was - het ene kind na het andere te moeten afgeven aan op zich onschuldige infecties. Dat er in die tijden anders werd omgegaan met de dood van een kind zal zeker zo zijn, maar dat het 'gewoner' was weiger ik te geloven. Zelfs wanneer je het ene na het andere kind zag sterven (zoals de moeder van Caruso, die beroemde tenor, die 24 van haar 25 kinderen moest afgeven - met dank aan mijn echtgenoot voor dit soort cijfer-weetjes ;), dan lijkt het mij nog niets 'gewoons'. Wat voor een soort moeder zou je zijn als je de dood vna een kind 'gewoon' vindt. Keer op keer moet het voor die moeders het meest verschrikkelijke zijn dat je kan meemaken. Een moedergevoel blijft toch een moedergevoel, in welke tijd je ook leeft of geleefd hebt. Die vrouwen waren volgens mij een vat vol onverwerkt verdriet en hadden heel erg veel angst, elke dag opnieuw, dat er één van hun kinderen iets zou overkomen. Nee, ik ben heel blij dat ik nu leef en ik ben nog blijer dat hier voorlopig (op wat snottebellen na) weer iedereen gezond is. Het is en blijft toch de grootste schat, een goeie gezondheid...

Mirthe 1 maand

De nacht van zaterdag op zondag is het kindje van die ene vriendin geboren. Nota bene het moment waarop ik met een ander groepje vriendinnen op een trouwfeest zat, kijkend naar de openingsdans, met Mirthe zalig slapend op mijn arm. Zoveel geluk daar in die feestzaal... Zoveel pijn en verdriet waarschijnlijk daar in die verloskamer. Het moet verschrikkelijk zijn te moeten bevallen van een dood kindje. De barenspijn die anders meteen vergeten is wanneer je je wonder in je armen kan nemen, moet dan eens zo pijnlijk zijn...
GIsteren kreeg ik de geboorteaankondiging via mail door. Ik kan heel slecht wenen, maar bij het lezen ervan heb ik dat wel gedaan. Dikke en warme tranen die heel diep vanbinnen kwamen. Buiktranen, zo noem ik ze. Deels uit verdriet voor een leven dat er niet mocht zijn, deels voor mijn grote grote geluk...

En toen waren ze bijna af...

... de zolder/kinderkamers ! :)
En ik ben er fier op. Na een ruim jaar van verbouwingen waarin ik de hele tijd in mijn hoofd al interieurinrichting en decoratieplannen had gemaakt, kon ik deze week EINDELIJK mijn ideeën botvieren ! Na nog maar eens een IKEA-bezoekje (ik kan er maar niet genoeg van krijgen :) waar ik weeral decadent veel geld heb uitgegeven (nochtans zijn de kamers klein, kan er helemaal niet zoveel in en is de IKEA nu niet de duurste meubelwinkel. Joost mag weten waar die exuberante bedragen telkens vandaan komen), had ik uiteindelijk alle 'benodigdheden' in huis om de kamer die al maanden een plekje in mijn gedachten had, tot uitvoer te brengen. Alweer heb ik mezelf gestort op het vijzen, hameren en in elkaar schroeven van het overwegend roze meubilair (de mevrouw die achter me aan de kassa's stond had op basis van wat ik op mijn jar had liggen nog een opmerking gemaakt in het genre van : 'het ziet eruit als een prinsessenkamer'. OM maar te zeggen... ;), maar het resultaat mag er zijn !
Niks zo fijn als een overenthousiast kind dat helemaal uit de bol gaat bij het zien ervan en met twinkelende oogjes en een glimlach tot over haar oren, bevestigt : 'Oh ja mama, mijn nieuwe kamer is echt heel mooi' !
Een bijna tranen-momentje... heerlijk om zo mama te zijn :)

Vandaag was een vreemde dag. Los van het feit dat ik 1 november hoedanook een ietwat melancholische, noem het gerust een wat treurige dag vind, paste een dag waarin we alle 5 wat ziek waren, zeker in het rijtje van 'niet zo vrolijke' dagen.
Wellicht is het weer begonnen met een virus dan van de crèche is meegekomen, zoals dat meestal gaat, en wat ons allemaal besmet heeft, weliswaar in gradaties. Esthertje is dit keer het grooste 'slachtoffer'. Haar koorts raakt maar niet goed onder controle, ze hoest zicht te pletter en heeft de hele dag (en ik bedoel : de HELE dag) 'PAPA' in allerlei zeurende toonaarden geroepen en geweend. Gelukkig voor mij was papa vandaag ter beschikking. Meer nog : hij heeft - hoewel hij dat natuurlijk wel ettelijke malen geprobeerd heeft - de kans niet gekregen om meer dan 5centimeter van zijn middelste dochter te wijken. Met een koortsig ziek maar vooral ook lichtjes dwingend stemmetje heeft ze hem een hele dag lopen zoeken, telkens maar prevelend : 'papa'....
Verscheurd door het gevoel van dat uiterst vermoeiend en wat lastig te vinden, maar anderzijds toch gecharmeerd door het 'succes' dat hij vandaag had bij haar, is hij dan toch maar ingegaan op haar wensen en heeft hij zowat de hele dag met haar op zijn buik gelegen. De realiteit van het vaderschap...
Ook Mirthe heeft het wat te pakken, weliswaar en gelukkig iets minder ernstig (wellicht nog wat beschermd door de borstvoeding).
Aangezien ook Henri en ik wat aangestoken zijn door het verkoudheids-en keelpijnvirus, was Sarah degene die hier op wat hoesten na vandaag het meest gezond was. Genomen dat ze dan ook nog eens een goeie bui had, was het fijn dat er toch iemand het zonnetje was in huis. Tot 17u dan toch, want toen begon het feit dat ze geen middagslaapje gedaan had, door te wegen. Terwijl Henri met Esther in de zetel zat, SArah voor de TV (op de grond !) van pure vermoeidheid in slaap was gevallen en Mirthe in de relax zat rond te kijken, heb ik(nadat ik mezelf hiertoe had opgepept en een dafalganneke had ingenomen) pannenkoeken gebakken. MIsschien in een poging om de druilerige en 'zieke' 1 novemberdag een beetje een leuker einde te geven?
De realiteit van het moederschap...